Agrotechnika saradeli

projektowanie ogrodów Sanok Seradela jest jednoroczną, pastewną rośliną z grupy strączkowych. Na nasiona seradela powinna być uprawiana tylko w takiej ilości, by zaspokoić potrzeby na reprodukcję oraz zapewnić materiał siewny dla produkcji zielonej masy. Dla uzyskania nasion najkorzystniej jest wysiewać seradelę na glebie klasy V, po zbożach w 3 - 4 roku po nawożeniu obornikiem. Jest to konieczne, gdyż z uwagi na ogromną żywotność tej rośliny, przy silnym następczym działaniu obornika, na glebie zbyt żyznej i przy nadmiarze wilgoci, rozrasta się bardzo bujnie, wcześnie silnie wylęga i słabo wiąże strąki oraz nierównomiernie dojrzewa. Utrudnia to zbiór i dosuszanie, a nie zwiększa plonów nasion. Uprawa roli jest taka sama jak dla łubinu żółtego, bowiem również należy siać ją bardzo płytko i w początkowym okresie wzrostu, podobnie jak łubin, ma ograniczoną zdolność do konkurencyjnego zwalczania chwastów. Nawożenie fosforowe powinno wynosić 40 - 80, a potasowe 80 - 120 kg/ha. Siew nasion 40 kg/ha, w rzędy co 15 cm i na głębokość około 3 cm, powinien nastąpić jak najwcześniej, najlepiej na przełomie marca i kwietnia. Nawet na Pojezierzu Mazurskim, gdzie prace polowe rozpoczynają się najpóźniej, siew jej po 25 kwietnia zmniejsza plon nasion seradeli o 600% w stosunku do siewu przed 15 kwietnia. Masa 1000 nasion seradeli wynosi 3 - 4 g. Dla uzyskania zwartego łanu przy uprawie na nasiona potrzeba około 300, a przy uprawie na zieloną masę w plonie głównym — około 400 roślin. Wynika stąd, że można byłoby znacznie zmniejszyć normę wysiewu. Podejmując taką decyzję należy bezwzględnie zadbać, by nasiona miały pełną zdolność kiełkowania i zapewnić im optymalne warunki wschodów. Seradela udaje się już na glebach mało urodzajnych- można ją siać na glebach zakwaszonych i lekkich. Z tej rośliny powstaje wartościowa pasza dla zwierząt, o znacznej zawartości białka, wapnia, fosforu, czy soli mineralnych. Okres wegetacyjny w przypadku seradeli wynosi około 115- 160 dni. Dobrze znosi przymrozki do -5 stopni Celsjusza i potrafi czerpać korzyści z występowania mgły oraz rosy. Ze względu na jej mało wygórowane wymagania glebowe, nazywana jest „koniczyną piasków”- można ją uprawiać na glebach piaszczystych. Za to jej uprawa jest nieefektywna na glebach zwięzłych, które łatwo skorupieją oraz na podmokłych i wapiennych. Odznacza się również zapotrzebowaniem na podłoże kwaśne i lekko kwaśne o odczynie pH 5,4 do 6,5. Seradela pozostawia po sobie duże pokłady azotu w glebie, gdyż ma zdolność pobierania go z atmosfery w bardzo dużych ilościach za pomocą bakterii w resztkach pożniwnych. Dobry rozwój seradeli zapewni wilgotne powietrze oraz występowanie częstych, ale drobnych opadów. gry