Uprawa lubinu

kajaki nad pilicą W uprawie znajdują się odmiany o typowym rytmie wzrostu lub szybko rosnące. Plony nasion wahają się w granicach 1,23 - 1,59 t/ha, zielonej masy w plonie głównym 3,85-4 t/ha a w uprawie poplonowej 1,29-1;37 t/ha. Odmiany szybkopędne powinny znaleźć szerokie zastosowanie w uprawie poplonowej. Łubin żółty ma spośród łubinów największe szanse na dalsze zwiększanie powierzchni uprawy, bowiem udaje się dobrze na glebach V klasy, na których istnieje potrzeba uprawy tego typu rośliny. Zależy to jednak w dużym stopniu od upowszechnienia defoliacji, która bardzo ułatwia technologię zbioru. Łubin żółty w latach mokrych późno i powoli dojrzewa. Nawet w latach suchych dojrzewanie łubinu jest nierównomierne, bądź z uwagi na ukształtowanie terenu, bądź to na zmienność glebową. Poza tym należy opracować lepszą niż dotychczas metodę skutecznego chemicznego zwalczania chwastów. W celu otrzymania nasion najlepiej jest uprawiać łubin żółty na glebie klasy V, w 3 - 4 roku po nawożeniu obornikiem. Według Niewiadomskiego, na terenie urzeźbionym, na podnóżu i wierzchowinie, plonuje nieco lepiej niż na skłonie. Nasiona należy wysiać jak najwcześniej, w takiej ilości, by na 1 nr rosło 100 roślin. Przy masie 1000 nasion 140 g, należy wysiać 140 kg/ha. Rozpowszechnił się również mieszany siew łubinu ze zbożem. Do nie zmniejszonej normy wysiewu dodaje się wówczas 30 kg/ha owsa« lub żyta jarego. Na 1 m2 rośnie wtedy około 100 roślin zbóż. Uzyskuje się proporcję 1:1, co jest korzystne dla obu roślin. Lubin dojrzewa wówczas o 1 do 2 tygodni wcześniej niż w czystym siewie, a zboże rośnie bujnie, wydając wysoki plon dorodnego ziarna. Najczęściej przedplonem dla uprawy łubinu są zboża ozime, w tym przede wszystkim żyto ozime. Łubin charakteryzuje się wytrzymałością na wiosenne przymrozki, nawet do -5 stopni Celsjusza. Wczesne terminu siewu maja bardzo dobry skutek na wysokość plonów. Dzięki nim plony są większe. Za to opóźnienie terminu zasiewu doprowadza do zwiększenia się ilości masy zielonej oraz do zmniejszenia plonów. Największe zapotrzebowanie na wodę w przypadku łubinu występuje w okresie od wypuszczenia pączków do zawiązania strączków. W kwestii wymagań glebowych istnieją znaczne różnice między poszczególnymi odmianami łubinu. Najmniejsze wymagania wykazuje łubin żółty, którego uprawa jest możliwa na glebach luźnych i kwaśnych piaszczystych. Za to większe wymagania mają łubin biały i wąskolistny, szczególnie w kwestii zapotrzebowania na wodę. Łubin, który uprawia się na nasiona, jest dosyć wrażliwy na niekorzystny przepływ wody, szczególnie na niedobór wody w okresie kwitnienia i zawiązywania strąków. www.afrykadayspa.pl