Rzepak ozimy

budowy elewacje remonty aranżacje kraków Rzepik jest bardziej zimotrwały od rzepaku. Nie tworzy on przed zimą pędów kwiatowych, łatwo przemarzających, lecz zawsze dopiero na wiosnę po przezimowaniu. Rzepik lepiej wytrzymuje ostre, bezśnieżne zimy, znosi on również lepiej od rzepaku długo zalegające, grube okrywy śnieżne. Wiosną rozwija się wcześniej od rzepaku, może zatem lepiej wykorzystać zapasy wody nagromadzone w glebie zimą. Dawniej uważano, że rzepik ma mniejsze wymagania glebowe od rzepaku. Utrzymywało się przekonanie, że rzepak zawsze trzeba siać na glebach wyjątkowo żyznych o grubej warstwie próchnicznej. Odpowiednie były także gleby przewiewne, ciepłe i czynne. Ponieważ obecnie uprawia się rzepak również na glebach lżejszych, stosując silniejsze nawożenie, różnice pod tym względem zatarły się. Jednakże pod uprawę rzepaku zdecydowanie nie nadają się gleby zakwaszone, o głębszych warstwach, które są trudno przepuszczalne, czy piaszczyste. Ważna w glebie jest warstwa próchniczna, ze względu na zdolność wchłaniania wody, zatrzymywania jej, a następnie oddawania roślinie, kiedy jej potrzebuje. Należy zaznaczyć, iż w Polsce mamy dużą obecność gleb, które nadają się do uprawy rzepaku. Z powodzeniem moglibyśmy zwiększyć areał upraw tej rośliny do 800, a nawet 1200 tysięcy hektarów. Rzepik umieszcza się w zmianowaniu w tych samych stanowiskach co rzepak. Można go uprawiać po przedplonach później zbieranych, np. po życie, gdyż sieje się go około 2 tygodnie później. W rejonach jednak o krótkim lecie, a więc w województwach północno-wschodnich, gdzie żniwa zaczynają się późno, a zima wcześnie, z konieczności trzeba go uprawiać po przedplonach wcześnie schodzących z pola. W rejonach o ostrych warunkach klimatycznych ma on zatem podobne wymagania co do stanowiska jak rzepak. Jako przedplon ma podobną wartość jak rzepak ozimy. Rzepik pobiera zatem duże ilości wapnia, potasu i azotu, a stosunkowo mało fosforu i najmniej magnezu. Na jednostkę plonu pobiera on więcej składników pokarmowych, a zwłaszcza więcej wapnia i potasu niż rzepak ozimy, co tłumaczy się szerszym stosunkiem nasion do słomy u rzepiku niż u rzepaku. Wykazane duże ilości potasu i wapnia mieszczą się przede wszystkim w słomie. Ilość składników pokarmowych stwierdzona w plonie jest zwykle mniejsza od ilości maksymalnie pobranych, ponieważ w ciągu wegetacji następują straty wskutek opadania liści, kwiatów itp. Rzepak źle znosi susze, ponieważ przy niedoborze wody gleba ulega większemu zasoleniu. W porównaniu do rzepaku ozimego, rzepik ozimy daje mniejsze plony i zawiera w sobie mniej tłuszczów. Rzepik stanowi swego rodzaju roślinę zastępczą dla rzepaku w gorszych warunkach wegetacyjnych, ponieważ jest bardziej odporny na zimno i mrozy.