Dzialania nastepcze roslin straczkowych

Łódź, producent opakowań kartonowych Rośliny strączkowe uprawiane są na paszę zieloną lub w celu uzyskania nasion. Należą do nich chociażby groch, bób, soja, czy soczewica. Rośliny strączkowe charakteryzują się dużymi nasionami. Bardziej korzystne oddziaływanie roślin strączkowych na żyzność gleby niż innych gatunków roślin było znane od bardzo dawna. Należą one do grupy właśnie tych roślin, które wzbogacają glebę w substancje organiczne i składniki pokarmowe. Stwierdzenie to umacnia fakt, że od niepamiętnych czasów uprawiano je na przyoranie. Ogólnie przyjmuje się, że przyorany plon udanej plantacji strączkowych w plonie głównym zastępuje pod względem masy organicznej i azotu całą, a w plonie wtórym i poplonie ścierniskowym połowę dawki obornika. Pod względem zawartości fosforu i potasu przyorana masa zastępuje podane ilości obornika wtedy, gdy przed wysiewem nasion stosuje się: 40 - 60 kg/ha P2O5 i 80 - 120 kg/ha K2O. Pełne korzyści w zwiększeniu żyzności gleby uzyskuje się wówczas, gdy rośliny zawiążą już strąki. Do tego czasu bowiem bakterie brodawkowe zakończą niemal całkowicie asymilację azotu z powietrza. Stanowisko po przyoranych strączkowych jest szczególnie przydatne do uprawy ziemniaka sadzeniaka, a także dla żyta ozimego i owsa. Obecnie znacznie częściej zbiera się zieloną masę lub nasiona i słomę, przyorując jedynie tylko resztki pożniwne. Zawierają one wszystkie składniki niezbędne do wzrostu roślin. Ścisłe doświadczenia polowe wykazały, że wartość stanowiska po strączkowych dla innych roślin ulega dużym wahaniom. Działają na to niemal wszystkie te czynniki, które wywierają wpływ na wzrost części nadziemnych. Regułą jest, że im plantacja strączkowych jest bardziej udana, tym lepsze pozostawia po sobie stanowisko. Rośliny strączkowe mają drenujące działanie na glebę, a ich uprawa poprawia stosunki wodno-powietrzne w glebie. Głęboki system korzeniowy tego typu roślin pozwala na uruchomienie składników pokarmowych w głębszych pokładach glebowych. Poprawie ulega także bilans azotu w wyniku symbiozy z bakteriami brodawkowymi, wiążącymi wolny azot z powietrza. To pociąga za sobą poprawę stanu fitosanitarnego gleby, struktury gleby oraz wzrost zarówno ilościowy, jak i jakościowy plonów roślin następczych. Tak więc rośliny strączkowe niosą ze sobą zbawienne działanie dla gleby dzięki wzbogaceniu jej o składniki, dzięki którym zwiększa się jej aktywność, a jej właściwości ulegają poprawie. Ich uprawa zapewnia glebie zachowanie odpowiedniej równowagi bilansu próchnicy.