Agrotechnika - Uprawa chmielu

Chmiel uprawia się na dosyć wilgotnych, żyznych glebach o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Najlepiej sadzić go tak, aby górna cześć była wystawiona na słońce, choć chmiel bywa też sadzony w miejscach silnie zacienionych. Jednak w tym przypadku trzeba się liczyć z tym, że liście z odmiany Aureus przybierają intensywny zielony kolor ( ma to przede wszystkim znaczenie dla upraw, których zbiory służą do celów dekoracyjnych). Roślina ta powinna być uprawiana w miejscu, gdzie będzie osłonięta przed wpływem wiatru. Chcąc uzyskać efekt pięknych i dużych liści, należy stosować nawozy wieloskładnikowe co dwa tygodnie. Przy zakładaniu plantacji należy zastosować szereg zabiegów pielęgnacyjnych ziemi, w tym nawożenie i odchwaszczanie. Oczywiście w późniejszym czasie również nie wolno zapominać o zwiększonej dbałości o stan gleby pod uprawę i stosować nawozy, chronić ziemię i rośliny przed chorobami i szkodnikami. Wiosenno-letnie prace pielęgnacyjne w chmielniku polegają na utrzymywaniu gleby w stanie spulchnionym i wolnym od chwastów. Liczba zabiegów spulchniających zależy od typu gleby oraz przebiegu pogody; częstszych zabiegów wymagają gleby zlewne, skłonne do zaskorupiania się po deszczu. W okresie letnim, przy dużych upałach, należy szczególną uwagę zwrócić na częste podlewanie chmielu. Ważnym, specyficznym dla chmielu zabiegiem jest tzw. cięcie karp, które polega na obcięciu — tuż nad karpą pędów z ubiegłego roku oraz wyrastających z karpy rozłogów. Po zakończeniu tej pracy, karpy przykrywa się cienką warstwą gleby. Do dalszego przykrycia karpy ziemią przystępuje się po wschodach chmielu. Kiedy pędy osiągną wysokość 40 - 50 cm należy naprowadzić je na przewodniki, zaś przy 1,5 m wysokości pędów przystępuje się do tzw. kopczykowania. Przed osiągnięciem przez rośliny pułapu siatki należy przeprowadzić pasynkowanie, które polega na usuwaniu nieproduktywnych pędów bocznych do wysokości 1,5 m. Dalsze prace pielęgnacyjne polegają na naprowadzaniu na przewodniki odchylających się wierzchołków pędów głównych, a w końcu na zawieszaniu tych pędów na drutach liniowych.