Wiklina

Wiklina jest zwyczajowym określeniem dla wierzby purpurowej. Są to młode pędy kilki gatunków wierzb, które po odpowiedniej obróbce wykorzystywane są w wikliniarstwie. Wiklina znajduje zastosowanie przede wszystkim jako ozdoba, plecione są z niej kosze, wózki dziecięce, meble ( w tym często zestawy ogrodowe). Co ciekawe, stanowi ona również wysokoenergetyczny materiał opałowy. Wiklina może być atrakcyjnym elementem wystroju naszego domu, czy ogrodu. Dodatkowo jest ekologiczna i wytrzymała. Ciekawą ozdobą wykonaną z wikliny są również wymyślne i fantazyjne płoty. Sama sztuka formowania przedmiotów z wikliny, czyli plecionkarstwo, znana jest już dawnych czasów. Mówi się nawet, że powstała ona wcześniej niż garncarstwo. Wiklinowe kosze służyły do przenoszenia wody. Pędy wierzby wykorzystywano również do budowy dachów, czy ścian domów. W XIX wieku zaczęły powstawać warsztaty oraz manufaktury plecionkarskie. Wiele produktów było sprzedawanych w wiklinowymi koszach, chociażby kwiaty, ryby. W latach międzywojennych Polska była już największym na świecie producentem i eksporterem wyrobów wiklinowych. W tym czasie całkowity obszar zajęty pod wiklinę wynosił ponad 40 tys. ha, z czego na wiklinę uprawną przypadało około 2,5 tys. ha. Po II wojnie światowej powierzchnia wikliny uprawnej wzrosła dzięki założeniu wielu nowych plantacji. W 1959 r. łączna powierzchnia plantacji wynosiła 4 500 ha, w 1973 r. zaś wzrosła do 5 397 ha. Polskie wyroby z wikliny eksportowane są do wielu krajów Europy Zachodniej oraz do USA. W 1975 r. eksport obejmował ponad 70% całej krajowej produkcji wikliniarskiej. Należy podkreślić, że nasze wyroby z wikliny cieszą się dużym powodzeniem na rynkach zagranicznych i w najbliższych latach przewidziany jest dalszy wzrost eksportu. Uprawa wikliny koncentruje się przede wszystkim na zachodzie, południowym-zachodzie i południu Polski oraz w mniejszych ilościach na północy i północnym-wschodzie. Ponad 50% całkowitej powierzchni należy do producentów indywidualnych. Wiklina jest jedną z nielicznych roślin, udających się na słabych glebach. Z jej uprawą idzie zwykle w parze rozwój chałupniczej produkcji wyrobów wikliniarskich, co jest szczególnie ważne dla rejonów o znacznym rozdrobnieniu gospodarstw.