Nawozenie chmielu

nawożenie truskawek Wśród wielu chmielarzy utrzymuje się przekonanie, że złotym środkiem na uzyskanie dużych plonów jest dużej ilości nawóz. Okazuje się jednak, że nawozu należy używać racjonalnie, a jego nadmiar może zaszkodzić naszej uprawie. Aby określić potrzebę nawożenia chmielu, należy dokonać analizy chemicznej gleby, przy czym każdą plantację chmielu należy traktować w indywidualny sposób. Analiza jest konieczna z powodu różnego okresu użytkowania plantacji, specyfikacji składu granulometrycznego gleby, metody dotychczasowego nawożenie chmielu i wielu innych. Analiza chemiczna gleby powinna być wykonywana regularnie, w odstępach mniej więcej o 4 lata. Tego typu badania pozwalają określić odczyn pH gleby oraz to, jaka jest w niej zawartość fosforu, potasu i magnezu. Dawki nawozów fosforowych, potasowych i magnezowych powinno się opracowywać na podstawie zawartości przyswajalnych form tych składników w danej glebie. Ocena poziomu zasobności gleby mierzona jest w mg składnika na 100 g gleby. Zostaje ona wyznaczona w oparciu o liczby graniczne. Nawożenie chmielu fosforem i potasem przeprowadzane jest jednorazowo, najczęściej w sezonie jesiennym lub na glebach lżejszych w dawce dzielonej. Nawożenie azotowe IUNG zaleca się na tym samym poziomie co nawożenie fosforowe. Zwiększenie dawki azotu powoduje nadmierny wzrost liści i pędów kosztem plonu szyszek, przy jednoczesnym spadku ich jakości. Nawożenie mineralne należy odpowiednio rozłożyć w czasie: fosforowe i potasowe — 50% jesienią, pozostałą ilość wczesną wiosną. Nawożenie azotowe stosujemy w 3 terminach: 50% na wiosnę przed cięciem karp, 40% po naprowadzeniu roślin na przewodniki i 10% w czasie kwitnienia roślin. Dla chmielu nie jest obojętna forma nawożenia potasowego. Najkorzystniejsze działanie wykazuje siarczan potasu i kalimagnezja; niepożądane są natomiast sole potasowe, zwłaszcza niskoprocentowe oraz kainit. W przypadku stosowania tych nawozów, całą ilość należy dać jesienią. Chmiel najlepiej udaje się przy obojętnym odczynie gleby, dlatego gleby lekko kwaśne należy co 3 - 4 lata wapnować, dając 1,5- - 2 t/ha wapna nawozowego w formie węglanowej. Stosowanie wapna palonego (1,2 - 1,5 t/ha) jest uzasadnione jedynie na glebach bardzo zwięzłych. Wapnem nawozi się jesienią, ale tylko w tych latach, w których nie stosuje, się obornika.